Μετατρέψτε βίντεο σε MP3 ή βγάλτε τον ήχο

Το να βγάλετε τον ήχο από ένα βίντεο συνήθως δεν κοστίζει τίποτα

Ένα αρχείο βίντεο είναι ένας container που κρατά ξεχωριστά κομμάτια: ένα για την εικόνα, ένα για τον ήχο, μερικές φορές υπότιτλους δίπλα τους. Ο ήχος είναι ήδη ένα ολοκληρωμένο, συμπιεσμένο αρχείο ήχου μέσα εκεί — απλώς έτυχε να αποθηκευτεί δίπλα σε ένα βίντεο. Η εξαγωγή του, με τη στενή έννοια, σημαίνει να αντιγραφούν αυτά τα byte σε δικό τους αρχείο. Καμία αποκωδικοποίηση, καμία νέα συμπίεση, καμία απόφαση για ποιότητα, γιατί τίποτα από αυτά δεν χρειάζεται για να μετακινηθούν δεδομένα από τον ένα container στον άλλο.

Αυτό κάνει η επιλογή M4A όταν αφήνετε την ποιότητα στο «Να μείνει ως έχει». Σχεδόν κάθε MP4 και MOV κουβαλά ήχο AAC, και το .m4a είναι απλώς AAC στον δικό του container, άρα το κομμάτι προσγειώνεται στο νέο αρχείο πανομοιότυπο byte προς byte με αυτό μέσα στο βίντεο. Μια δίωρη εγγραφή βγαίνει σε περίπου όσο χρόνο θέλει το αρχείο για να διαβαστεί από τον δίσκο, και αυτό που παίρνετε δεν είναι κοντά στο πρωτότυπο — είναι το πρωτότυπο.

Η μετατροπή είναι άλλο πράγμα, και αυτή η σελίδα τα κρατά ορατά χωριστά αντί να λέει και τα δύο «εξαγωγή». Το να ζητήσετε MP3, ή να ζητήσετε συγκεκριμένο bitrate, σημαίνει ότι κάθε δείγμα πρέπει να αποκωδικοποιηθεί και να συμπιεστεί ξανά. Αυτό παίρνει αληθινό χρόνο και κοστίζει μία γενιά ποιότητας. Το πάνελ πάνω από το κουμπί λέει ποιο από τα δύο πρόκειται να πάρετε, σε αυτό το συγκεκριμένο αρχείο, πριν πατήσετε τίποτα.

Η αντιγραφή είναι δυνατή μόνο όταν αυτό που ζητήσατε ταιριάζει με ό,τι υπάρχει ήδη μέσα: AAC από AAC, MP3 από MP3. Οτιδήποτε άλλο είναι πραγματική μετατροπή. Γι’ αυτό η επιλογή «Να μείνει ως έχει» εξαφανίζεται στα αρχεία όπου δεν μπορεί να εφαρμοστεί — εκεί δεν είναι λίγο χειρότερη επιλογή, είναι πράγμα που δεν υπάρχει.

MP3 ή M4A — ποιο θέλετε στην πραγματικότητα

Το MP3 είναι τριάντα χρόνων και αυτό είναι όλο του το πλεονέκτημα: πραγματικά δεν υπάρχει συσκευή που να μην παίζει ένα. Ηχοσυστήματα αυτοκινήτου του 2006, όργανα γυμναστηρίου, φθηνά καταγραφικά φωνής, κονσόλες DJ, κάποια προγράμματα επεξεργασίας με στενά φίλτρα εισαγωγής. Αν δίνετε το αρχείο σε ένα από αυτά, το MP3 είναι η σωστή απάντηση και το ότι κωδικοποιείται ξανά είναι απλώς το τίμημα.

Για όλα τα άλλα, το M4A είναι το καλύτερο αρχείο. Είναι AAC, δηλαδή ό,τι έχουν ήδη γράψει το τηλέφωνό σας, η κάμερά σας και πρακτικά κάθε βίντεο στο internet — άρα η εξαγωγή σε M4A είναι αντιγραφή και όχι μετατροπή. Ακούγεται επίσης καλύτερα από το MP3 στο ίδιο bitrate, με διαφορά αρκετά μεγάλη ώστε το AAC στα 128 kbps να θεωρείται γενικά ισοδύναμο με MP3 γύρω στα 192 kbps. Ό,τι φτιάχτηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια το παίζει, μαζί με κάθε πρόγραμμα περιήγησης, κάθε τηλέφωνο και τις συσκευές της εποχής του iTunes.

Η περίπτωση που αξίζει να αποφύγετε είναι να μετατρέψετε τον ήχο ενός συνηθισμένου MP4 σε MP3 από συνήθεια. Αυτός ο ήχος είναι AAC και ήδη με απώλειες· η νέα κωδικοποίησή του ως MP3 δεν ανακτά τίποτα, πετά ένα δεύτερο γύρο λεπτομέρειας και συχνά παράγει αρχείο μεγαλύτερο από αυτό που ξεκινήσατε. Αν τίποτα στην άλλη άκρη δεν απαιτεί MP3, η εξαγωγή του M4A είναι γρηγορότερη, μικρότερη και χωρίς απώλειες.

Ο κωδικοποιητής MP3 εδώ είναι το LAME, μεταγλωττισμένο για να τρέχει μέσα στο πρόγραμμα περιήγησής σας. Κατεβαίνει μόνο αν ζητήσετε όντως μετατροπή σε MP3 — η επιλογή M4A, η αντιγραφή ή η αφαίρεση του ήχου δεν το φέρνουν ποτέ.

Το bitrate, και πόσο μικρός μπορεί να γίνει ειλικρινά ο ήχος

Το bitrate είναι η μία ρύθμιση εδώ, και είναι ασυνήθιστα ξεκάθαρη: είναι υπόσχεση για το μέγεθος. Τα 192 kbps σημαίνουν 192 kilobit για κάθε δευτερόλεπτο ήχου, άρα μια ώρα βγαίνει περίπου 86 MB ανεξάρτητα από το τι περιέχει η εγγραφή. Αυτή η αριθμητική είναι ο λόγος που η συμπίεση ήχου είναι προβλέψιμη με τρόπο που η συμπίεση βίντεο δεν είναι ποτέ — διαλέγετε bitrate και έχετε στην πράξη διαλέξει το μέγεθος του αρχείου.

Αυτό που σας αγοράζει ο αριθμός είναι λεπτομέρεια, και το χρήσιμο εύρος είναι στενότερο από όσο δείχνουν οι επιλογές. Για ομιλία — συνεντεύξεις, διαλέξεις, podcast, φωνητικά σημειώματα — τα 96 kbps αρκούν και τα 128 είναι γενναιόδωρα· πιο ψηλά ξοδεύετε byte σε σφύριγμα. Για μουσική, τα 192 είναι το σημείο όπου οι περισσότεροι παύουν να ξεχωρίζουν την κωδικοποιημένη εκδοχή σε μια σύγκριση, και τα 256 ή 320 είναι για αρχειοθέτηση ή για υλικό που περιμένετε να κωδικοποιηθεί ξανά αργότερα. Κάτω από τα 96, η μουσική αρχίζει να ακούγεται εμφανώς φτωχή, ιδίως τα πιατίνια και τα χειροκροτήματα.

Οι λίστες διαφέρουν σκόπιμα ανάμεσα στις δύο μορφές. Το MP3 προσφέρει από 96 έως 320· το AAC ξεκινά πιο χαμηλά, από 64, γιατί παραμένει χρησιμοποιήσιμο πιο κάτω. Αν ο στόχος σας είναι απλώς το μικρότερο ακούσιμο αρχείο — μια δίωρη ηχογράφηση σύσκεψης που θέλετε να κρατήσετε, ας πούμε — τα 64 kbps σε AAC κάνουν αυτή τη δουλειά με περίπου 29 MB την ώρα, και το MP3 δεν έχει αντίστοιχο.

Κάθε bitrate εκτός από το «Να μείνει ως έχει» κωδικοποιεί ξανά, ακόμη και το ψηλότερο. Η επιλογή 320 kbps σε πηγή 128 kbps δεν αποκαθιστά τίποτα — αποθηκεύει τον ίδιο ήχο λιγότερο αποδοτικά. Όταν θέλετε το αρχείο να μείνει ήσυχο, η επιλογή που το κάνει είναι το «Να μείνει ως έχει».

Αφαίρεση του ήχου από ένα βίντεο

Η τρίτη επιλογή αντιστρέφει τις άλλες δύο: κρατήστε την εικόνα, πετάξτε τον ήχο. Είναι πραγματική αφαίρεση και όχι αλλαγή έντασης — το κομμάτι δεν γράφεται καθόλου στην έξοδο, άρα δεν υπάρχει τίποτα να ανεβάσετε πάλι και το αρχείο είναι λίγο μικρότερο από την απουσία του. Η εικόνα μένει ανέπαφη, και όταν η πηγή είναι ήδη MP4 ή MOV δεν αποκωδικοποιείται ούτε αυτή, άρα η δουλειά τελειώνει σε δευτερόλεπτα ανεξάρτητα από τη διάρκεια.

Ο συνηθέστερος λόγος να το κάνετε δεν έχει σχέση με επεξεργασία. Οι καταγραφές οθόνης πιάνουν ό,τι λεγόταν στο δωμάτιο· τα βίντεο από το τηλέφωνο σε μια σχολική παράσταση καταγράφουν τη συζήτηση όποιου στεκόταν πίσω σας· ένα κλιπ που θέλετε να στείλετε έπιασε μουσική υπόκρουση που καλύτερα να μην περάσει παρακάτω. Η αφαίρεση του ήχου πριν το αρχείο πάει οπουδήποτε είναι ενέργεια ιδιωτικότητας, και είναι πολύ καλύτερη ενέργεια όταν το αρχείο δεν φεύγει ποτέ από το μηχάνημα για να γίνει.

Μία περίπτωση κοστίζει χρόνο. Αν η πηγή σας είναι WebM ή άλλη μορφή χτισμένη γύρω από VP9 ή AV1, η παραγωγή ενός MP4 σημαίνει νέα κωδικοποίηση της εικόνας σε H.264, γιατί αυτά τα codecs δεν μπορούν απλώς να ξανασυσκευαστούν σε container MP4. Το πάνελ το λέει πριν ξεκινήσετε, και είναι η μόνη περίπτωση όπου η αφαίρεση του ήχου παίρνει παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα.

Surround, Dolby και ασυνήθιστες συχνότητες δειγματοληψίας

Η αντιγραφή ενός κομματιού προς τα έξω διατηρεί τα πάντα σε αυτό, μαζί με τις διατάξεις καναλιών 5.1 ή 7.1. Η νέα κωδικοποίηση δεν μπορεί: το LAME γράφει δύο κανάλια το πολύ, και οι κωδικοποιητές AAC που παρέχουν τα προγράμματα περιήγησης απορρίπτουν εντελώς την πολυκαναλική είσοδο αντί να τη συμπτύξουν μόνοι τους. Άρα κάθε μετατροπή εδώ διπλώνει το surround σε στέρεο και το πάνελ το λέει πριν ξεκινήσετε. Αν χρειάζεστε τα κανάλια να μείνουν, η αντιγραφή είναι η επιλογή που το κάνει.

Το Dolby Digital είναι η δυσκολότερη περίπτωση. Τα κομμάτια AC-3 και E-AC-3 μπορούν να αντιγραφούν — προσγειώνονται ολόκληρα στην έξοδο, και τα προγράμματα αναπαραγωγής σε υπολογιστή τα χειρίζονται κανονικά — αλλά δεν μπορούν να κωδικοποιηθούν ξανά, γιατί κανένα πρόγραμμα περιήγησης δεν διαθέτει εξαρχής αποκωδικοποιητή Dolby για να τα διαβάσει. Αντί να εξαχθεί ένα βουβό αρχείο και να το ανακαλύψετε αργότερα, η επιλογή bitrate σε κομμάτι Dolby μπλοκάρεται εντελώς, με το «Να μείνει ως έχει» ως τη διέξοδο. Μια συνέπεια που αξίζει να ξέρετε: ένα αντιγραμμένο κομμάτι Dolby μπορεί να ακούγεται βουβό αν δείτε το αρχείο που κατεβάσατε σε καρτέλα του προγράμματος περιήγησης, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Δεν είναι χαλασμένο· απλώς το πρόγραμμα περιήγησης δεν μπορεί να το αποκωδικοποιήσει.

Η συχνότητα δειγματοληψίας είναι η τελευταία από αυτές. Το MP3 δέχεται μόνο εννέα από αυτές, κατάλοιπο των προδιαγραφών MPEG μέσα στις οποίες τυποποιήθηκε, και ο ήχος υψηλής ανάλυσης που γράφτηκε στα 96 kHz δεν είναι μεταξύ τους. Αυτά τα αρχεία αλλάζουν συχνότητα στα 48 kHz στην έξοδο — ίδια οικογένεια συχνοτήτων, το μισό, και άνετα πέρα από το εύρος της ανθρώπινης ακοής και στις δύο περιπτώσεις. Το AAC δεν έχει τέτοιο περιορισμό, άρα η εξαγωγή σε M4A κρατά την αρχική συχνότητα.

Τι δεν κάνει αυτό το εργαλείο

Αυτό είναι εργαλείο εξαγωγής ενός περάσματος και όχι πρόγραμμα επεξεργασίας ήχου, και τα σύνορα αξίζει να λεχθούν ευθέως αντί να τα βρείτε μόνοι σας.

1. Γράφει μόνο M4A, MP3 και MP4. Δεν υπάρχει έξοδος WAV, FLAC, OGG ή WMA.
2. Ένα αρχείο, ένα πέρασμα. Καμία ουρά παρτίδας, καμία ένωση δύο ηχογραφήσεων, καμία εξαγωγή πολλών κομματιών από αρχείο που έχει περισσότερα από ένα.
3. Καμία περικοπή, κανένα σβήσιμο, καμία εξομάλυνση έντασης και καμία μείωση θορύβου. Για να κόψετε πρώτα ένα κομμάτι, χρησιμοποιήστε το εργαλείο τροποποίησης και μετά κάντε εξαγωγή από το αποτέλεσμα.
4. Η προσθήκη ή η επεξεργασία τίτλων, καλλιτεχνών και εικόνας εξωφύλλου δεν είναι μέρος αυτού.
5. Δεν υπάρχει πρόγραμμα προεπισκόπησης. Το πάνελ περιγράφει τι θα πάρετε· η ακρόαση γίνεται αφού κατεβάσετε το αρχείο.
6. Όριο μεγέθους δεν υπάρχει, έλεγχος δίσκου όμως υπάρχει. Η έξοδος γράφεται στον τοπικό αποθηκευτικό χώρο καθώς παράγεται, άρα η μνήμη δεν μεγαλώνει με το αρχείο — ο χώρος όμως πρέπει να υπάρχει, και αυτό επαληθεύεται πριν ξεκινήσει οτιδήποτε.

Το πρωτότυπό σας δεν τροποποιείται και δεν μετακινείται ποτέ. Αυτό που κατεβάζετε είναι νέο αρχείο, άρα η διαγραφή της πηγής μένει απόφαση που παίρνετε μόνοι σας, μετά.

Συχνές ερωτήσεις