Przycinanie, kadrowanie, obracanie i zmiana rozdzielczości wideo

Trzy z tych sześciu zmian są darmowe

Zwykle zakłada się, że edycja wideo oznacza zakodowanie go od nowa: każda klatka zdekodowana, zmieniona i skompresowana ponownie, a po drodze traci się czas i jakość. Dla połowy tego, co robi ta strona, to założenie jest po prostu nieprawdziwe. Obrót wideo, usunięcie ścieżki dźwiękowej i ucięcie końca da się wykonać bez dekodowania choćby jednej klatki — skompresowany obraz jest kopiowany z jednego pliku do drugiego dokładnie taki, jaki jest. Wynik pojawia się w kilka sekund niezależnie od długości wideo i nie jest tylko zbliżony do oryginału: to bit w bit ten sam obraz.

Warto znać powód, bo tłumaczy, gdzie przebiega granica. Obrót nie jest zapisany przez obracanie pikseli; to liczba w nagłówku pliku, która mówi odtwarzaczowi, którą stroną do góry rysować. Usunięcie dźwięku to zapisanie o jedną ścieżkę mniej. Ucięcie końca to wcześniejsze zatrzymanie kopiowania. Żadna z tych rzeczy nie wymaga zrozumienia obrazu, więc żadna go nie dotyka. Kadrowanie, skalowanie i zmiana liczby klatek są dokładnie odwrotne: każda z nich tworzy klatki, których w źródle nie było, a te mogą powstać wyłącznie przez zdekodowanie i ponowne skompresowanie całości.

Narzędzie ustala, po której stronie tej granicy leży Twój wybór — osobno dla każdej zmiany — i pokazuje to, zanim się zdecydujesz. Wybierz tylko darmowe zmiany, a pójdziesz szybką drogą. Dodaj jedną, która darmowa nie jest, a całe wideo zostanie zakodowane od nowa; nie ma czegoś takiego jak połowiczna wersja tego, i dlatego etykieta zmienia się w chwili, gdy tkniesz którąś z nich.

Kiedy ponowne kodowanie faktycznie następuje, wideo wychodzi jako H.264 z dźwiękiem AAC, czyli w parze, która odtwarza się wszędzie. To świadomy wybór na rzecz przenośności i ma jedną konsekwencję, o której warto przeczytać niżej, jeśli Twoje źródło to HEVC.

Przycinanie: dlaczego koniec jest darmowy, a początek nie

Oś czasu ma dwa uchwyty i nie kosztują tyle samo. Przeciągnięcie prawego skraca wideo przez wcześniejsze zatrzymanie kopiowania — nic nie jest dekodowane, nic kompresowane, a dwugodzinny plik przycina się mniej więcej tak szybko jak dwuminutowy. Przeciągnięcie lewego koduje od nowa całą pozostałą część i warto zrozumieć dlaczego, zamiast traktować to jak arbitralne ograniczenie.

Skompresowane wideo nie jest ciągiem niezależnych obrazków. Klatka kluczowa jest kompletna sama w sobie; klatki po niej zapisują tylko to, co się zmieniło, czasem przez kilka sekund z rzędu. Utnij w dowolnym miejscu, a wylądujesz w środku takiej serii z klatkami opisującymi zmiany obrazu, którego już nie masz. Uczciwe wyjścia są tylko dwa: po cichu przesunąć cięcie wstecz do poprzedniej klatki kluczowej — oddając Ci nawet kilka sekund, o których usunięcie wyraźnie prosiłeś — albo zdekodować od tamtej klatki i zakodować od nowa od Twojego faktycznego punktu cięcia. To narzędzie wybiera drugie, więc wideo zaczyna się tam, gdzie powiedziałeś.

W praktyce oznacza to, że ucięcie długiego wstępu z długiego wideo zajmuje realny czas, a ucięcie ogona z tego samego pliku nie zajmuje. Jeśli potrzebujesz tylko jednego z dwojga, sam koniec jest dramatycznie tańszy. Jeśli potrzebujesz obu, koszt jest taki sam jak przy samym początku — jedno przejście obsługuje wszystko, co wybrałeś.

Ścieżka dźwiękowa podlega tej samej regule. Skracanie od końca kopiuje dźwięk nietknięty; ucięcie początku koduje go od nowa do AAC. Jeden przypadek nie ma dobrego zakończenia: ścieżki Dolby w ogóle nie da się zakodować od nowa w przeglądarce, więc ucięcie początku pliku z dźwiękiem Dolby oznacza utratę dźwięku. Panel mówi o tym, zanim zaczniesz, a cofnięcie uchwytu początku do zera zachowuje ścieżkę.

Kadrowanie i obrót oraz kolejność, w jakiej się dzieją

Przeciągnij ramkę po podglądzie, żeby wykadrować. Przeciągnij w jej środku, żeby ją przesunąć, złap róg, żeby zmienić rozmiar, kliknij raz, żeby ją wyczyścić. Działa też z klawiatury: ustaw fokus na ramce, a strzałki będą ją przesuwać, z wciśniętym Shiftem — zmieniać rozmiar. Przydatne, kiedy chcesz precyzyjnej krawędzi, a gładzik nie współpracuje.

Obrót jest stosowany jako pierwszy, a ramka kadru żyje w obróconym obrazie. To ma znaczenie od chwili, gdy użyjesz obu naraz: obróć poziome wideo do pionu, a kadr stanie się 1080 szerokości na 1920 wysokości, więc ramka, która była przy prawej krawędzi, jest teraz przy górnej. Zamiast zmuszać Cię do rysowania jej od nowa, ramka obraca się razem z obrazem i trzyma to, co w niej ująłeś. Rozdzielczość stosowana jest na końcu, do tego, co zostało po kadrowaniu — więc wykadrowanie wideo 1080p do małego fragmentu i wybranie 720p daje 720p tego fragmentu, a nie kadr 720p z małym fragmentem w środku.

Jedna rzecz, której ramka kadru nie potrafi, to pokazać podgląd pliku, którego Twoja przeglądarka nie umie odtworzyć. Typowe przypadki to MKV i ProRes: narzędzie czyta je bez najmniejszego problemu, ale własny element wideo przeglądarki często ich nie wyświetli. Wtedy zamiast obrazu dostajesz pusty kadr o poprawnych proporcjach, a kadrowanie nadal działa — rysujesz na właściwym kształcie, tylko bez punktu odniesienia. Dla kodeków, których w ogóle nie da się zdekodować, kadrowanie jest wyłączone, bo kadr, którego nie da się wyrenderować, nie jest kadrem.

1. Najpierw obróć, jeśli zamierzasz. Ramka kadru podąża za obrazem, więc nie stracisz ujęcia.
2. Wyznacz przeciągnięciem obszar, który chcesz zachować. Reszta przygasa, żebyś widział wynik.
3. Wybierz rozdzielczość, jeśli wynik ma być też mniejszy. Stosuje się do wykadrowanego obszaru.

Oba wymiary wyjściowe są zaokrąglane do liczb parzystych, bo kodery wideo tego wymagają. Kadr o szerokości 801 pikseli staje się 802 — różnica, której nie zobaczysz, a jedyną alternatywą byłaby odmowa wykadrowania.

Rozdzielczość, liczba klatek i to, co naprawdę zmniejsza plik

Rozdzielczość i liczba klatek mogą tu iść wyłącznie w dół. Wybranie rozdzielczości wyższej niż źródłowa wymyśliłoby szczegóły, których nigdy nie nagrano, i policzyło Ci za nie bajtami; tak samo z liczbą klatek, gdzie dodatkowe klatki byłyby duplikatami. Opcje powyżej Twojego źródła są ukrywane, a nie oferowane i po cichu ignorowane.

Obniżenie rozdzielczości rzeczywiście zmniejsza plik, bo mniej pikseli naprawdę potrzebuje mniej bitów. Z liczbą klatek jest inaczej i tu wiele porad się myli. Mniej klatek na sekundę oznacza co do zasady mniej danych — ale koder dobiera tu przepływność na podstawie wymiarów wyniku, a nie liczby klatek, które dostał, więc zmniejszenie liczby klatek o połowę nie zmniejsza pliku o połowę. Co robi na pewno, to sprawia, że ruch staje się szarpany. Zmieniaj liczbę klatek wtedy, gdy 60 kl./s to więcej, niż potrzebujesz w miejscu docelowym, a nie dla oszczędności miejsca.

Jeśli celem jest rozmiar, to zła strona — właściwa to kompresor: pozwala ustawić poziom jakości albo rozmiar docelowy i wylicza z tego przepływność wstecz. Wpływ tej strony na rozmiar jest w większości uboczny: przycinanie skraca plik i przez to go zmniejsza, kadrowanie i skalowanie go redukują, a obrót czy wyciszenie ledwie nim ruszają.

Jest jeden sposób, w jaki ta strona może powiększyć plik. Jeśli Twoje źródło to HEVC — a tak nagrywają nowsze iPhone'y — i wybierzesz zmianę, która koduje od nowa, wynikiem będzie H.264, bo to on odtwarza się wszędzie. H.264 potrzebuje więcej bitów niż HEVC na ten sam obraz, więc wykadrowany klip HEVC może wyjść większy niż oryginał mimo mniejszej liczby pikseli. Obrót, wyciszenie i skracanie od końca omijają to całkowicie: zostawiają HEVC dokładnie takim, jaki był.

Co dzieje się ze ścieżką dźwiękową

Usunięcie dźwięku to najprostsza operacja na tej stronie: ścieżka dźwiękowa nie jest zapisywana, ścieżka wideo jest kopiowana, a plik wychodzi w kilka sekund. To prawdziwe usunięcie, a nie zmiana głośności — ścieżki nie ma, nie jest cicha, więc nic jej nie odzyska, a plik jest odrobinę mniejszy.

Kiedy dźwięk zachowujesz, to, co się z nim stanie, zależy od pozostałych zmian. Wszystko poza ucięciem początku kopiuje dźwięk bit w bit, razem z kanałami przestrzennymi. Ucięcie początku koduje go od nowa do AAC z tego samego powodu klatek kluczowych, co obraz — to szybkie i nie dotyka wideo. Dźwięk wielokanałowy jest na tej drodze miksowany do stereo, bo przeglądarkowe kodery AAC wprost odrzucają sygnał wielokanałowy: zmiksowanie jest lepsze niż nieudany eksport.

Dolby Digital to wyjątek i panel mówi to wprost, kiedy sprawa dotyczy Twojego pliku. Ścieżki AC-3 i E-AC-3 da się skopiować, ale nie zakodować od nowa, bo przeglądarki nie mają dekodera Dolby. Przeżywają więc każdą zmianę na tej stronie poza jedną: ucięciem początku, które wymusza ponowne kodowanie, a ono nie może się wydarzyć. Zamiast wywalać cały eksport, narzędzie usuwa dźwięk i mówi o tym wcześniej — a skracanie samego końca zachowuje ścieżkę w całości.

Czego to narzędzie nie robi

To narzędzie do zmian w jednym przejściu, a nie edytor, i granice lepiej powiedzieć wprost, niż zostawić Cię z ich odkrywaniem.

1. Na wyjściu jest wyłącznie MP4. Cokolwiek włożysz, wychodzi MP4.
2. Jeden klip, jedno przejście. Nie ma łączenia dwóch filmów, nie ma wycinania fragmentu ze środka i nie ma kolejki wsadowej.
3. Nie ma przewijania po osi czasu ani podglądu odtwarzania wyniku. Podgląd pokazuje klatkę z punktu startu, żebyś widział, co kadrujesz — to nie jest odtwarzacz.
4. Bez filtrów, bez korekcji kolorów, bez zmiany prędkości, bez tekstu i znaków wodnych.
5. Napisy, rozdziały i załączniki są pomijane, tak jak wszędzie, gdzie ta strona konwertuje wideo. Przechodzą tylko obraz i dźwięk.
6. Nie ma limitu rozmiaru, ale jest kontrola dysku. Wynik jest zapisywany do lokalnej pamięci w trakcie powstawania, więc pamięć nie rośnie razem z plikiem — ale miejsce musi być, i sprawdzamy to, zanim cokolwiek się zacznie.

Twój oryginał nigdy nie jest zmieniany ani przenoszony. Pobierasz nowy plik, więc usunięcie źródła pozostaje Twoją własną, wyraźną decyzją.

FAQ